Abşûran

Abşûran cihê sekitina seyên pir bû. Cihê bihevşabûna balindeyên avi bû. Cihê virvirandina wan têjikên pisikan bû, ku xew li mirovan herimandibûn. Abşûran cihê listika me bû. Di destpêka biharê yan ji dawiya payizê de dema ku ewrên reş asman dorpêç dikir, bavê min ji odeyê gazi dikir û bi nalini digot: -Xwedayo! Xezeba xwe ji me dûr bixe! Lêbelê Xwedê guh nedida bavê min. Lehi radibû. Lehiyeke tund, kef li ser, heta ber lêvan tiji, bi hêrs û xişim. Her der dişûşt, her tişt dida ber xwe û dibir. Pireyên darin ji bin ve radikir. Zora lehiyê li xaniyên keviri û acûri nedibû ku ew li hevrazên bajêr hatibûn çêkirin. Lê dema ku dor dihate me, dilê xwe rehet dikir, xişm û xezeba xwe bi ser me de vala dikir. Diwarên xaniyan tevi hêlinên çûkan dibir. Lehi heta nav odeyên me dihat. Weki mêvanên venexwendi. Li hemi çaviyên malê digeriya, pirtûkên bavê min ên diayan şil dikir. Bavê min digot: -Abşûran wek memûrên dewletê ye. Li hemi kun û qeliştekan digere.