Ankara Garı

… düş zamanıydı Ankara – Zonguldak treninde keder bulaştı sesime Türkçe götürdüm şiir getirdim bir zaman … Seksenlerin ikici yarısıydı, ülke baştanbaşa acı yüklüydü; bense terk edilmiştim, yalnızdım, mutsuzdum, kederden geberiyor(d)um. Yolculuğum Ankara Garı’ndan başlıyor, Türkçe götürüp şiir getiriyordum Ilgaz Dağları’ndan. Kederi şiire dönüştürüyordum. ‘kan zamanı’ geldi sonra, acı da keder de … öylece kalakaldı ciğerimizde. Şiir öylece kalakaldı yüreğimizde. Nusret Gürgöz