Anne ve Babamı Kendim için Yetiştiriyorum

Şefkat ve merhamet; kalbi yumuşatan, kin ve nefreti eriten, bunların yerine muhabbeti getiren, insanları birbirlerine yakınlaştıran ve onları birbirlerine bağlayan vasıflardır. Bu vasıflarla ruhunu besleyerek yaşamaya çalışan insan; dünyasının, yaşadığı çevresinin, başta kendi ailesi olmak üzere ulaşabileceği tüm insanların huzur kaynağı olur. Huzur kaynağı olabilmek ise gerçekten çok zordur. Anne baba olanlar bu zorlukları aşabildikleri için anne baba gibi kutsal ve çok kıymetli vasıflarla açıklanmaz mı zaten? “Zorda rahmet vardır.” der büyüklerimiz hep. Dünyanın en zor işi de hayırlı bir evladın yetişmesine vesile olabilmektir. Onun için de dünyanın en kıymetli ünvanları “ANNE ve BABA” değil midir? Böylesine kutsal bir ünvana layıkıyla sahip olabilmek ve o güzel insanı yetişmesine vesile olabilmek için karakterimizde belli başlı değişikliklerin olmasına müsaade etmemiz gerekir. Karakterimizde değişimlere müsaade etmek asla zafiyet ya da ödün vermek değil, tam aksine şefkat ve merhamet kahramanı olmak demektir. Görülmesi gereken; bu değişimin ne için, kim için yapılıyor olduğudur. En sevdiğin, canından can olan evladın için...