Annie John

Bir gün, uzun zaman sonra ilk kez beni dışarı çıkardılar. Ayaklarımı yere bastığımda, yer hareket etmedi. Duyduğum sesler dev, öfkeli bir boruya dönüşüp içimden geçmedi. Gördüğüm şeyler yerli yerinde durdular. Annem beni bir ağacın altına oturttu ve ben de annemin bana birkaç Hindistan cevizi getirmesi için altı peni verdiği oğlanın Hindistan cevizi ağacına tırmanışını izledim. Annem bir deri bir kemik kalmış solgun yüzüme bakarak; “Küçük hanım, canım benim, çok üzgün görünüyorsun.” dedi. Aslına bakılırsa o an hiç de üzgün değildim. Bir daha bir çocuğun Hindistan cevizi ağacına tırmanışını izlemeyi nasıl da hiç ama hiç istemiyordum; bir daha güneşin günü ışıl ışıl ışıtışını izlemeyi nasıl da hiç ama hiç istemiyordum; bir daha annemin tencerenin başına eğilip, yememin iyi geleceğini düşündüğü bir şeyler pişirişini izlemeyi nasıl da hiç ama hiç istemiyordum; bir daha uzun ve ince parmaklarıyla yanaklarımı okşamasını nasıl da hiç ama hiç istemiyordum; bir daha sesinin kulaklarımda yankılanmasını nasıl da hiç ama hiç istemiyordum; kimsenin hakkımda tek bir şey dahi bilmediği ve sırf bu yüzden beni sevdiği bir yerde olmaya nasıl ama nasıl can atıyordum; içine doğduğum dünya nasıl ama nasıl katlanılmaz bir yük halini almıştı ve onu suyun altında tutup öldürebileceğim minnacık bir şeye dönüştürebilmeyi nasıl ama nasıl isterdim, bunları hissediyordum. Hislerimi gizleyerek anneme baktım, başımı usulca yana eğip gülümsedim ve bu onu mutlu etti. “Annie John’u ilk kez 1986’da elime aldım ve daha önce hiç böyle bir şey okumadığımı gördüm. Yıllar içinde Jamaica Kincaid’in yazdığı her şeyi okudum ve hâlâ onun gibi yazan birine rastlamadım. Kincaid, öylece okuyup geçeceğiniz değil; sizi alıp kendinize döndürecek bir yazar.” - Jackie Kay Annemin Otobiyografisi ve Lucy‘den sonra Annie John da Umay Öze çevirisiyle Türkçede…