Anthropomorphus

Geçti o dem Som zaman şimşekleriyle yalnızlıklardan Ve meclis-i mey pürhuruş idi. Sagâr yıkıldı belki Köpüklü dalgasına gri suların Ki gözler kulkul-i minâya gûş idi. Müstağrak-ı tecelli-i hüsn olup / âteş rûhâna Bir bulut döküldü soyut renklerine umarsızlığın Artık çoktan beri yitirilmiş bir akşamdı gül Ki çamurlu sokaklarda bezm-i kadeh şûlepûş idi. Oysa sonsuz ufuklarda görmüştüm Titreşen ölümünü Can çekişen imgelerle bir agaaz-ı dâstânın Ve büyük mavilikten yola çıktım Ne lucien ne madame de bargeton Ne gentile ne de hizmetçi kız albertine Bu yolculukta olup bitenlerden Asla sözetmediler.