Arp Çalan Melekler

çiçeklerin doğum gününden bakıyordun –ilkin kadının nefesiyle ılıdı yeryüzü- sezdim ve suları kabaran bir kent huzuruyla tenorunu savurdu etrafa viyolonsel beğenmedin rengini biraz daha açtın denizin kalktık sonra kıyı boyunca dolaştık üstün başın kuşlara batmış derken –uyumuşuz- bir ilk insanla çağrıştık