Aşk Mezheb-ü Dindir Bana

Tarih boyunca dünyanın farklı bölgelerinde, dinin resmi-yaygın yorumuyla örtüşmeyen ve genellikle bu yoruma muhalif tavır sergileyen, ayrıca dinin şekli-kitabi kısmından ziyade irfani kısmına önem veren bir anlayış var olmuştur. İslâm geleneğinde bu anlayış; bazen bireysel olarak bir dervişin yaşamında kendini göstermiş bazen de topluluk boyutuna ulaşarak Melâmilik, Kalenderilik, Haydarilik, Babailik, Bedreddinilik, Bektaşilik, Kızılbaşlık (Alevilik) gibi tarikat ve inançlarda vücut bulmuştur. Bu anlayışın temsilcileri olan büyük sûfiler çoğu kez meşreplerini “aşk dini” olarak adlandırmış, mezhep ve dinleri sorulduğunda “aşk” demişlerdir. Bu kitap; kadim zamanlardan beri süregelen, evrensel diyebileceğimiz ve sûfilerin aşk dini olarak tarif ettiği irfani anlayışın önemli bir izdüşümü olan, bâtıni-heterodoks yapıdaki Anadolu tasavvufu üzerinedir.