Ayvaz

Süvari, kızıl yıldızlı şapkasını sol eliyle havaya kaldırdı. Süvari ve çocuğun yüzünde binlerce yıllık hasretliğin izleri vardı. Doru at, bu özlemi bitirmek istiyormuşçasına öne atıldı. Bastığı toprağı parçalayarak yol alıyordu. Süvari, göz açıp kapayıncaya kadar çocuğun yanına varıp, belinden kavrayarak atın üstüne aldı. Gerisin geri ufukta alevler saçarak yükselmekte olan güneşin içinde kaybolup gittiler…