Azlal

Elimde eskiden kalma bir fener Ortasındayım karanlık bir hengamenin Sessizliğe doymuş hâreler var Siyah tenli bir figanla Uzun bir tünelin içinden geçerek Yine yüzünden başlıyorum hikâyeme Senin yüzünden! Yakılır serin buselerde bin kelime bin kitabe aşk Şiir kırılır Bir intizarın gövdesinde sarılır Bir şiirlik can kanar uzaklarında Ayağının tozundan süpürülür canımın şifası Adında bir çekim var Adına yürür tüm hücrelerim Hüznümün en taze masalında Gezinirken varlığın İsimsiz ağrılarım başlar Birazı isyan Birazı da üstümde emanet duran gurur Sana benzeyen mehtabın rahminde can bulur Bu cansız fermanla Bu sûrur Dört mevsimde aynı devran Zindan yine o aynı zindan Yollara bakıyorum Kimliksiz prangalar ayaklarımda Tohumsuz mağaralar ardımda Ceviz kabuğunda sırdır yüzün Ellerim mor Biraz kirlidir biraz temiz Kalbimde karanfil ezgisi Güz boylarında Bir devrimcin yasak şarkılarında Kalbim her an patlamaya hazır bir mahşerdir Şiir ki İçli bir duânın çeşmesidir orada Zamansa şimdi Boş bir sayfada İki boşluk arasında Kısık bir sesin baş ucunda Tabut yüklü bir cümledir Yalnızlığımın çehresinde gök duvarı Yağmuru senin için ağlarken gözlerim Karışıyorum tuz tuz nehirlere Şimdilerde bir nehir şiir aşkı sürüyorum Yüreğimin yüzüne Senin yüzünden