Bahrü’l Meâni

Bahrü’l-Meâni, XIX. yüzyıl Osmanlı mutasavvıf şairlerinden Süleyman Şâdi’nin, irfan ve hikmetle yoğrulmuş Farsça bir mesnevisidir. Klasik mesnevi tertibine sadık kalan bu eser, aşkın mahiyetinden dervişliğin edebine, ilmin faziletinden nefs terbiyesine kadar tasavvuf yolcusuna rehberlik eden derin öğütler sunar. Şâdi, sade fakat estetik bir dille kaleme aldığı Bahrü’l-Meâni’de, mecazdan hakikate uzanan aşk yolculuğunu, sabır, tevekkül, fakr, sükût ve rıza gibi temel tasavvuf kavramları etrafında işler. Eser, hem tasavvufa yeni adım atanlar hem de bu yolda derinleşmek isteyenler için özlü ve kuşatıcı bir metin olma özelliği taşır. Bu çalışma, eserin Farsça aslıyla birlikte günümüz Türkçesine yapılan titiz tercümesini, ayrıca Süleyman Şâdi’nin hayatı, eserleri, metinde yer alan telmihler ve tasavvufi terimlere dair açıklamaları da içermektedir. Böylece Bahrü’l-Meâni, yalnızca bir tercüme değil; aynı zamanda okuyucuya metni bütün yönleriyle kavrama imkânı sunan ilmi ve edebi bir rehber niteliği kazanmıştır. Hikmet denizinden damlalar sunan bu eser, gönlünü irfan yoluna açan her okur için sade, derin ve kalıcı bir davettir.