Bare Şeve

Çapa duyem a “Barê Şevê” romana Fawaz Husên, di nav weşanên Avesta de derket. Rustemê Zal, Şêrko û Dara ji mêj ve ji dinyayê bar kiribûn. Dijwariya jiyana li Ewropayê û u wan ew yekser şandibûn warê fena û nebûnê. Kurdistan ji, wek berê, welatê karwanên mezin û talanên mezintir bû. Wek herdem, kurdan pişta xwe didan derd û birinan û berên xwe ber bi bajarên windabûnê ve dikirin. Rêberan hina bi leşkerên dagirker re kar dikir û gundi û bajari bi gemi û bi kamyonên tije diavêtin ser çav û wijdana Ewropayê. Ew ji berê bêhtir li ser motorên dunig an di otomobilan de digeriyan û wan tezbihên xewnan li ber dilê belengazan dikişandin. Wan bajarên Ewropayê li ber çavbirçiyan dikirin bihuşt û qesra Eli çardeh deri û xêra Xwedê. Li gora gotinên wan, li Rojavayê, xewnên heri dûri aqilan bi hêsani dibûn rastiyên ber çavan. Pir kesan ji wan bawer dikir û weha ji ew wek ciqên salên berfa pir bi hezaran diketin daf û xefikan. Wan teşiya çirokên koçberi û dûritiyê hema badidan û dastanên êş û xewnan hema dubare dikirin. Pişti Amidabad û Parisabadê di romana xwe ya nû Barê Şevê de Fawaz Husên dide dû çar kurdên ku welatê xwe bi paş xwe ve dihêlin û ji bo xewnekê tên li deriyên Ewropayê didin. Di spêda rojeke payizi de, her çar leheng bi hev re digihijin Parisê lê wek ku peyveke rihspiyan dibêje, hesabê bazarê û yê malê tucari wek hev dernakevin.