Bavê Min ê Mitirb

Erê... Heger aniha ev dêya min be, way diçe mala xwe. Lê belki dêya min neçûya malê û berê xwe biguheranda ber bi perê bajêr ve bimeşiya. Belki biçûya heta mala Zeryayê. Û tew belki berê, wê û zirneciyê xort ê mitirb soz dabûna hevdu û li wir hevdu biditana, belki di wê tariya ku ketiye erdê de Zeryayê çayek ji wan re çêbikira û bi kêf vexwarana. Û pişti wê, bi lezgini bihata li deriyê textini ku ser wi sackiri bixista û dapira min İkramê bihata deri li qiza xwe vekira.... Belê... Li pey xeyala dêya xwe di nav çarşiya bajarê F’yê re hatibûm li ber mala xwe sekinibûm, ew mala ku deh salan ez tê de bi dapir û kalikê xwe re bê navber jiyam, dû re çûm liseya bi razani ya dewletê... * * * Di romana “Bavê Min ê Mitirb” de: tebeqeyên jiyana civakê, ya kesan û girseyan, hevberkirina dem, cih, war û bajarên du welatan; vederkirin, cudaditina mirovan a ji civakê û evinên bikeresat, di pêvejoya windabûn û gera li keseki mitirb de, bi vegotinên cuda dibin yek û bi pênûsa M. Çiya Mazi derdikevin pêş çavan.