Baxçê Gûlan

Giringiya Helbestê: Neynika ruh û demê ye, helbest şêwaza heri paqij heri deryal û heri mayinde ya ifadeya mirovahiyê ye. Ji rêzkirina asayi ya peyvan derbas dibe û hest, raman û pirsgirêkên civaki ji xalên wan ên heri kûr digire. Di heman demê de ku dihêle mirov rûbirûyê cihana xwe ya hundirin bibe, daxwazeke empatiyê ya ser zimên ji ava dike; ji ber ku helbest ne tenê ji hişê me re rasterast ji ruhê me re dipeyive/şorê dike. Helbest, dengê bêdengiyê ye, ku di rêzan de mezin dibe. Di ser demê re piran ava dike û dimeşe. Di dilopek hêsir de cihaneke mezin veşartiye. Nazenina gotinê, şopa her heri kûr a dili û derûni ye.