Bazine Pola

“Dengê Tekin him bilind bû û him ji pir ziz bû. Hema bi gotinên wi re bû xurme xurma guleyan. Leşker li biniya me, li rastê bûn. Em li berwar bûn û nêzi zinaran bûn. Min hema zûka bi lezgini hesp ber bi zinaran ve kişand. Hê me xwe negihandibû zinaran, gule wek taviya teyrokê bi ser me de barin, hespê şinboz di destê min de ket erdê. Tekin ji ser pişta wi kete xwarê û ber bi jêr ve tilol bû. Min ji xwe avet erdê û ber bi aliyê ku gule jê dihatin ve çend gule reşandin. Kêliyekê dengê guleyan sekini. Şinboz birindar bûbû. Xwin ji birinên wi diheriki û berf bi xwina şinboz sor bûbû. Şinboz, carinan serê xwe radikir, firnikên bêvila wi fireh dibûn, çav lê zoq dibûn û cardin serê xwe bi hişki li berfê dixist û disa stûyê xwe dirêj dikir. Bi wi awayi dixwest intixar bike, gaveki zûtir ji wê rewşa kambax rizgar be. Diyar bû êş û janên mezin dikişandin. Çaveki min li ser şinboz bû û yê din ji li ser Tekin bû, lê hişê min ji li ser kesên ku em gulebaran dikirin bû. Ez çarçav bûbûm. Min nizanibû, ez ê çi bikim.”