Betta Bulvar

yakıldı Smyrna ıslandı yüzüm ölülerin yıkandığı bahçe ağacı keserek tükenen gün yol ağzına kemiklerin yığıldığı kırık cam Gogol’ü keşfetmekten yorgun yan yana iğreti anlar yutmak için her şeyi kusmak asfaltta ezilen yengeci, şu sıradan şeyi içime çalışan beton mikseri sesinde ne var acının ruhuna öfkeli biraz dursa denize baksa varyanttan varyanta bir yaprak koparmak ibrelerle sevişen bir avuç kuş ishak mı serçe mi koşuşup duran birbirine içli bir robotu bir daha bir daha kurduğum bizsiz biz bekleyişi kaç gün kaç gece işledi sanki hiç yakılmamış hiç yara almamış yok bir gürültü iki el arasında yeşil bir ağu olduğunu öğretti