Bir Vuslat Niyazı

Dünya dediğin nedir ki, bir oyalanmadan ibaret değil mi? Dünya malı dünyada kalmaz mı? Gelip geçici değil mi her bir şey? Sen ona bak. Geçip gidenlerin ardında bıraktıkları sessizliğe kulak ver. Sen bir yıldız gibi göğe yerleştirdiğin niyazları dillendirmeye bak. Bırak dünya o hâliyle öylece kalsın. Yüksüz kervanlara yol ver gitsinler. Sen, insanoğluna bağışlanan duyguların en güzeline, en yücesine talip ol, ona uzan. Allah’tan iyilik iste. İyilerden olmayı iste. O’nun hıfzına bırak ne varsa. Ay ve güneşin ihtişamını gör de acziyetini anla ve boynunu bük. Kalbini Kâbe’nin ihtişamlı yüzüne iliştirdiğinde ve yeniden zamanın unuttuğu sessizliği ruhuna ekleyiverdiğinde, gönül bağın, günün beş vaktinde baharı müjdeleyen esintilerle neşene neşe katsın.