Buz ve Barut

Kimse bilmiyor... Hatta en yakınımda olanlar bile. Gözümün önünde şehit verdiğim arkadaşlarımı, Aylarca döndüremediğim uykularımı, Kuzey Irak'ın dağlarında, Suriye'nin sınır hattında susuzluktan dudaklarım çatlamışken hâlâ 'emredersiniz komutanım' deyişimi. Hiçbirini bilmiyorlar. Ve bilmeyecekler. Çünkü dışarıdan bakınca sadece görev görüyorlar. Üniforma görüyorlar. Ama ben o üniformanın içinde, günlerce aynı çamurun içinde yatıp kalkmış, aç karna saatlerce devriye gezmiş, bir yudum suyu aylarca değer bilen biriyim. Kardeşim dediğim adamlar gözümün önünde şehit düştü. Kimse onların çantasını boşaltırken içime oturan o taşın ne demek olduğunu anlamaz. Geriye sadece sessizlik kaldı... Ve vicdanımda yankılanan bir cümle: "Sen hayattasın, devam etmek zorundasın. Ama nasıl?" Hayata dair beklentim neredeyse kalmadı. Gülsem eksik, ağlasam anlaşılmaz. Herkese "İyiyim" diyorum ama içimde yıkılmış bir ordu var. Dışarıda gülen insanlar, dert sandıkları şeylere üzülenler... Bazen o kadar yabancı hissediyorum ki bu dünyayı... Onlar gününü planlarken ben hangi arkadaşımı toprağa verdim, hangi gece silah sesleriyle uyandım onu düşünüyorum. Yakınlarım bile anlamıyor. "Geçti artık," diyorlar. Geçmedi. Her şey sussa bile, içimdeki sesler susmuyor. Bedenim burada ama ruhum hâlâ o dağda, o nöbette, o çatışmada kaldı. Belki de ben orada kaldım. Geriye dönen sadece gölgem oldu... Ama yine de susuyorum. Çünkü anlatsam da kimse gerçekten dinlemeyecek. Anlasalar da ne değişecek bilmiyorum. Tek bildiğim şu: Ben hayatta kaldım ama bazı parçalarımı o dağlarda bıraktım. Ve artık hiçbir şey tam değil...