Cengiz Han’a Küsen Bulut

“Bu diyarlarda trenler batıdan doğuya, doğudan batıya gider gelirlerdi...” 1953 kışının dondurucu soğuğunda, Sarı Özek bozkırlarında, bir tutuklu vagonunun demir parmaklıkları ardından bakan Abutalip Kuttıbayev... Suçu; savaşın yorgun bozkırında çocuklarına efsaneler anlatmak, hatıraları kâğıda dökerek mankurtlaşmaya direnmek. Sorgu yargıcı Tansıkbayev’in gözünde ise o, devasa bir çarkın içinde ezilmesi gereken bir pürüz; devleti harlayacak bir avuç yakıt. Asırlar öncesinden başka bir trajedi yankılanıyor: Cihan hâkimi olmaya ant itmiş Cengiz Han, zafer hırsıyla yaşamın en kadim mucizesine karşı geliyor. Nihayetinde, onu terk eden o meşhur beyaz bulut, gücün tek başına insan onurunu yenemeyeceğinin sessiz bir kanıtına dönüşüyor. Cengiz Aytmatov’un mutlak iktidar, vicdan ve hafıza üzerine kurduğu bu unutulmaz ve sarsıcı anlatı, Mustafa Yaşar’ın epik çizgileriyle bozkırın puslu ruhunu ve insan onurunun vakur direnişi kare kare hafızalara kazıyor.