Cennetin Afyonu

tenimde sürüngen parmaklar baştan çıkarıcı yılanıydı şeytanın yüce bir tanrının yükselen ruhunu taşıdı vaazlar dinlerken insan ateşiyle yandı kötünün yürüdü arzunun hülyalı bahçesine ince perdelerinden içeriyi izledi cennet sandı ve kendini de sahibi olmayı diledi yeniden her doğuşun ölüm getirdiğini bildi fakat hamuruydu cennetin afyonlu meyvesi süt dolu memelerde aradı anlamını varlığın çarpık dişleriyle ısırdı bir sabah hiçliğe uyandı