Çevgan

Bastiani kalesi hantal gövdesi yıkılmaya hazır haliyle Kalın duvarlarıyla insana efsunlu bir keder veriyordu Bastiani kalesi gibi kendin hariç her şeyi dışarda bıraktın Uyumsuz, huzursuz kıldı beni habersiz geçen yıllar. Birbiri ardınca geçip giden uğursuz yıllar içinde Ne gidebildim, ne çıkabildim, ne terk edebildim seni Ne de üstümden atabildim eski bir kale gibi ağırlığını Ara sıra gitsem de bir köpek gibi sana sığındım. Tatar çölü gibi süreğen bir çölde küçük değişimlerle Hiçbir değişiklik olmadı hayatımda, geçip giden yıllar Eskiyen bir kale gibi usul usul yaşlanmak dışında. Sayısız fırsat çıkmışsa da seni terk edip gitmek için Her seferinde ben geri dönüp geldim sana. Yıllar sonra bir gün evde otururken kapı çalındı Ya da sana öyle geldi, kapıyı açtın, kimse yoktu İnce bir rüzgâr esti uzaklardan çöl tozunu havalandırdı Sapsarı bir kum kokusu kapladı ortalığı.