Çiroken Jinen Dilşikesti

Eger ji zagonên Swissreyê nebûya, van mêrên pazû werimandi dê dinya bi sere me de xera bikirana! Tu dibe qey jinê jêhati û zirek, bavê wan kûştin e! Gelawêjê bi dengeki melûl digot: “Min ji mêrê xwe yê yekem hez nekir, lê ez neheq nebûm, ew şofêrê tirê bû, bi mehan nedihat malê, ez jina teze çavê min hertim li riya wi bû, icar dema ku dihat male ji daim betili bû, deng jê dernediket, nedigot, him ne digot, gûm! Qey li ser rêyan işê xwe bi qehbikan diqedand û taqet tê de nedima.” Merê wê bi devê xwe gotibû; “Ez çi bikim, mecbur im!” Dema qehbikên li ser rê diketin bira Gelawejê, ji mêrê xwe diçixiya, digot: “Destên xwe nede min, dilê min te naxwaze! Eger tu li şûna min bûyayi tê yê ez qebul bikirame?” Pişti wan gotinan radiheje dareki û li Gelawejê dixe û jê re dibêje: “Hey qiza kerê, ez mêr im, lê tu kevnek jin i!” Hingê Gelawejê xwe avêtibû mala Pakizê, êdi nedixwest vegere malê, jixwe merê wê ji ew qebûl nedikir. Pakize li weqfa mafê mirovan dixebiti, li taxa lê dima jinan qedir û qimeta wê dizanibûn, lê mêran him fikara dikirin, him gelaciya wê dikirin, digotin: “Pakize mala mirov xera dike!”