Çocuğum Kal

söndürülmüş mum kokusu yeni açılmış gazete kokusu filedeki ekmek kokusu hepsi taptaze durur sarıldığım boşluğunda tren lokantasında bir gece aklımı boşaltıp sırtımda hiç iyileşmeyen yaranın kabuğuyla ciltlediğim deftere anlatsam seni kömürlü trenin eşkıya sesine okur musun bu satırları en kuşlu sesinle bir sabahı karşılar gibi