Çocukluğumun Kenti Tirebolu

Eşsiz, küçük bir kentin Güzel çocuklarıydık Kısacık keten pantolon Mavi çencikli ayakkabı Sokaklarda oynardık Saçlarımızda bahar rüzgarı Yüzümüzde denizin kokusu Deniz tuzu kokardık hep Deniz gibiydi umutlarımız Sevinç çığlıklarıyla İnip çıkardı nefesimiz Ne kaldı bak maziden Hep özlem, hep hüsran Demirden makineler Bir oradan, bir buradan Lime lime edilmiş O güzelim sahiller Ne nostalji kalmış Ne yaşanan O günler