Deri Vekıri Bıhelin We Hechecik Vegerin

Di romana xwe ya sêyem de İrfan Amida vegotina xwe kûrtir dike û bi retorikeke bêhempa, di despêka şerê xendekan de derûniya jinê bi hûrbini dihûne; yan ji hêzekê dide sehekên xwiner û xwiner bi çêjeke din dihisine. Yar û neyar dixe mêzina hiçiyê. Mina morikên gerdeniyekê bi vegotinê bendeke ditir çêdike li hember dorpêçkirina bajêr. Bi vi awayi atmosfereke bênavendi ava dike. Û weku armanca wi ew be xwiner didahfine wê navenda ku lê metalik, xav, kal û bêgiyan in çek; bêgiyan e neyar, lê Amida evê nabêje, yan ji ev ne li ser bala wi ye; berê wi li hin tiştên din e, bi tiştini din mijûl e. Serqisê ew bi bêhna axê, vizina bê, ritma zemên, êş û azara mihaciriyê dadikeve, yan ji bi tu tişti danakeve lê bi me werê tê. Diyalog û monologên geleki seyr ên rêya xweditinê di awêneyekê de didin mirov, rê didin mirov ku xwe bibine bê çi li xwe dike bar; çi li wi bar e. İrfan Amida ne tenê jiyanê baş dibine, ew raste rast wê bi mirov dide jiyandin ji.