Desila

ilk yolculuğumuzdu Desila, son olduğunu bilmeden yan yana ve heyecanla oturmuşuz ürkekçe. bir bir geçerken aracın camından ağaçlar; yarı yıkık, virane evler… elele tutuşmamızın bile çok görüldüğü günlerde. çalınıyordu araç teybinde, günün hit şarkısı; “gel de ne çektiğimi bir de bana sor” sevinçle sokağa fırlayan bir çocuk, yeni filizlenmiş bir tohum sevinciydi bizimki Desila susmanın bile mutluluk verdiği, bakışmanın bile bizi vurduğu bir aşktı bizimki Desila. ve biz; neler çekeceğimizden, her şeyden habersiz. koşuyormuşuz mutluluk diyarına; yazılmış, çizilmiş yazgımıza aldırmadan!, her güzelliği sonlandıran felaketimize uçuyormuşuz, kapanmaz bir gönül yarasına koşuyormuşuz meğerse Desila yıllar geçti ve geçiyor sen bensiz, ben senden habersiz, yaşayıp yaşamadığını bilmeden ama o sevgi dolu bakışlarını unutmadan sanki her an karşıma çıkıyormuşsun gibi hep öyle yaşadım Desila. sensizlik çok kötü Desila güneş yeterince ısıtmıyor, ay dede yeterince aydınlatmıyor, göz pınarları kurumuş bulutlar sahraya dönmüş turnalar sılaya uçamaz olmuş!