Diroka Edebiyata Kurdi

Di qonaxên Med, Hexamenişi û Silûki yên serdema beri İslamê (BZ VIII-III) da li erdnigariya Medyayê zimanê Medi (Kurdiya Kevnar) wek zimanê axiftin û edebiyata zareki hatiye bikaranin. Di qonaxên Eşkani û Sasani (BZ III-PZ VII) da ziman û edebiyata Medi bi navê Pehlewi (Kurdiya Navin) hebûna xwe domandiye û bi taybeti di serdema Sasani da edebiyata Pehlewi ya niviski pêş ketiye. Di her sê sedsalên pêşi yên serdema İslami da Pehlewi (Kurdiya Navin) di qada Mecûsitiyê da geşedana xwe domandiye. Ev mawe di heman demê da ji bo peydabûna edebiyata Kurdi ya serdema İslami qonaxeke amadeker e. Di sedsala X’em da bi avabûna xanedanên Medi/Kurdi ra (Şeddadi, Buweyhi, Hesenweyhi…), “Edebiyata Kurdi ya Serdema Xanedanan” peyda bûye ku di literatura edebiyata İranê da wek “fehlewiyat” hatiye binavkirin. Edebiyata Kurdi, heta ku di sedsala XVem da “Edebiyata Kurdi ya Serdema Mirektiyan” dest pê bike bi fehlewiyatê hatiye temsilkirin ku Baba Tahirê Hemedani nûnerê wê yê heri giring e. Li gor Kurdiya Pehlewi (Kurdiya Rojhilatê) asta wê pir kêm be ji metnên pêşi yên Kurdiya Kurmanci (Kurdiya Rojavayê) ji di serdema xanedanan da hatine dayin.