Dojeh

Zindan, mirov dixine, mirov dirizine, tu dibi wek qalikeki pûç. Zindan, qada man û nemanê ye. Yan tu yê ji bo qurtek av û pariyek nan, fermanên wan bi ci bini, yan ji canê te digrin. İcar can şirin e, herkes nikare canê xwe teslim bike. Ma em hemû ne wisa ne? Ma em hemû nebûne êsirê canê xwe yê şirin? Em çi dikişinin, ji destê canê xwe dikişinin. Li vê derê, navê mêrxasiyê mirin e, mêrxasiyeki din pere nake