Doz

“Nexweşek were cem te û derdeki xwe, sireke xwe bi te re parve bike, tu yê yekser wê biki çirok û di kitêban de biweşini qey? Ev ne niviskari ye, ev ne afirineri ye, ev ne edebiyat e, bi vi şikli tu tişteki ne li xwe ne li edebiyatê zêde diki!” Li ser hev wek fişekê bi dengeki hêl dipeyivi. Ji ber dengê wi, xebatkarê me bi ecele ket hundir ji wi hebû me şer dikir. Lê neri em rûnişti ne. Min bi destan jê re işaret kir ku tu kêşe tuneye. Êdi ez ji hêrs bûbûm, heqê kesi tunebû bihata û li odeya min li ser kitêba min peyvên neçê li min bikirana. Ma ew ki bû û xwe çi dihesiband. Usûl û adabê diyalogekê kêm zêde eşkere ne. Tişteki din ji, heta nuha min çirok, derd û sira tu nexweşeke xwe nekiriye çirok û heta ji min bê ji ez nakim.