Dünyaya Yakın, Eve Uzak

Köklerinden kopup İstanbul’un kalbine, Çukurcuma’nın gölgeli avlularına sığınanların, bir şehre tutunurken yitirilenlerin hikâyesi. Başlarını sokacak bir ev kurmaya çalışanlar, konfeksiyon atölyelerinde ekmek peşinde koşanlar, sigortalı bir işin ve uzak bir emekliliğin soluk güvencesine sarılanlar... Arka planda 1954’ten 1988’e uzanan bir Türkiye panoraması akıyor. Askeri darbelerin, siyasal çalkantıların gölgesindeki bu tarih daracık sokaklara, tüp kuyruklarına, fabrikalara ve evlerin içine sızıyor. Bütün bu akıntının tam merkezinde Nurefşan var: on yaşında bir çocuğun bedeninde sıkışıp kalmış, direnen bir ruh. Onun var olma mücadelesinde bü­yümek bir başarı değil, bazen eksilerek bazen de bükülerek ödenen ağır bir bedel. Hacer Paçacı Dünyaya Yakın, Eve Uzak’ta yakın tarihimizin göç, yoksulluk ve baskı ikliminin şekillendirdiği kırılmalarına kentsel belleğin içinden bakıyor. Suskunlukların, görünmeyen emeklerin ve ertelenmiş hayatların izini sürerken Beyoğlu’nun evlerini, avlularını ve sokaklarını da yaşananların tanığına dönüştürüyor. Yetkin dili ve sarsıcı hikâyesiyle çağdaş edebiyatımızda iz bırakacak, usta işi bir roman.