Düşük Bir Omzun Hikayesi

Bünyamin Dizlek’in şiirleri, yavaş akan bir ışıkla gündelik hayatımızın içinden geçerek söylenmeyen, söylenemeyen her şeyin yankısını taşıyor. Bir bardakta kalan su, bir gölgenin eğimi ve sessizlikle örülen sözcüklerden oluşan Düşük Bir Omzun Hikâyesidir, kaybolmanın değil; kaybolurken kalanın hikâyesidir. “güneş de toprağa düşer ayağı tökezleyen çocuk da güz yaprakları zaten klasik ben başın omzuma düşsün isterim orada kalsın kendi ağırlığınca oysun orayı kendi kıvrımınca şekillendirsin çünkü bir yeri olsun isterim gece kuşlarının şarapçının yarım kalan şişesini saklayacağı bir kovuğu kaçmaktan yorulan köpek sığınsın isterim başının omzuma verdiği açıya“