Ekomonolog

Li gora helbestên Ekomonologê, jiyanê bi xwezayê dest pê kiriye û dê bi xwezayê re biqede. Helbestên Ekopoetiki rûyên xwe dane metaforên rexneyi ku di hundirê xwe de şerê xwezayê bi politikayên li seranserê cihanê berbelavbûyi re dikin û her wiha bûye dengvedaneke wêjeyi ji. Stûyê wê newalê ketiye ber wê / Xûl bûye, rast nabe / Mina Quasimodoyê Notre Dameê ye / Li kevişena Çemê Seineê / Romaneke klasik im di vê êvara kor de / Niştecihê welatê wê romanê me belki / Di kêliya seradekê de Poetikaya Dilber Hêma xwe dispêre kakilên xwezaya ku bi pirhêli hatiye parçekirin û bi hûrgiliyên xwezayê weki pêdiviyeke metaforiki xwe ji nû ve ava dike. Ekomonolog, xweza û axaftina xwebixweyi ye. Dilber Hêma, di pêşgotina helbesta xwe de sinorê bêsinoriya axaftina xwebixweyi nigar dike. Dengê wê, hespeki boz e. Heqiba xwe ji gotinên Feqiyê Teyran dadigire.