Evin U Tolhildana Çoko

Pişti rojeke dirêj û germ, devdevê êvarê hêrsa tavê şikestibû. Roja di pişt ewrên bela wela de veşarti, bi zerêqa xwe ezmanê şin dixemiland. Li hingûr xetek ji ewrên bi rengê isporto, porteqali, zer û sor derketibû holê. Beri segûrka êvarê, pezê teri çolê li ser girên li ali bakur û rojava mina qeratiyan xuya dikirin. Tirêjên ku çavên mirov qul dikir çûbûn, di cihê wan de zerêqiyeke nerm hatibû ser gundê Kelhesen ê li rojavayê Gola Xwê. Aramiyek veniştibû ser cihanê. Erd û ezman guh dabû ser xwe û li benda şeva hênik bûn. Tirejên rojê, di navbera ewrên bela de xwe berdidan newala ku gund tê de hati damezirandin û ew vekiri mina tayên rengin xuya dikirin.