Gölgedeki Güneş

“Ateşten kopmuş Cayır cayır yanan bir tanrıya inanıyordu Tanrı dediğin böyle olmalıydı zaten Hem içini hem dışını yakmalıydı insanın Yaktığı yerden ışık kaynatmalıydı insana Tanrısının kıyısında döner durur Uzun uzun sigara içerdi Sen onu sigara içerken görseydin Ağlardın Hephaistos” Çiğdem Taşkın’ın; inançla isyanı, tanrıyla insanı, umutla küskünlüğü aynı ateşte eritiyor şiirlerinde. Bu dizelerde dağ yürür, nehir konuşur, aynalar tanrıya yüzünü gösterir. Kimi zaman bir Meryem’in gözyaşı, kimi zaman Mezopotamya’yı avuçlarında taşıyan bir el olur sözcükler. Gölgedeki Güneş, gölgede kalmış olanın içindeki güneşi arıyor.