Habil’in İtirafı

“Tahtıyla birlikte biricikliğini de yitirmiş olmanın ıstırabıyla ruhu örselenen Kabil, bana açıktan açığa kin beslemeye başladı. Böyle olmasını asla istemezdim. Kabil’i seviyordum, üzerimdeki etkisinde pay sahibi olan akıl almaz becerileri yüzünden hayrandım ona, o yaşta bile elinden her türlü iş geliyordu. Rabb’in buyruklarını bize taşımakla görevli Âdem Babamızın önüne diz çöküp tebliğ alma yaşına geldiğimizdeyse, zekâsı diline vurdu. Oldukça sinirli biri olan Âdem Babamız, çoğu defa Kabil’in soruları karşısında zorlanırdı. Bir keresinde Kabil; 'Madem iblisin size düşman olduğu apaçık ortadaydı, o hâlde onu neden dinlediniz?' diye sordu. Beklemediği bu soruyu Âdem Babamız; 'Olan oldu.' diyerek geçiştirdi. O zaman da Kabil şöyle dedi; 'Ey Âdem Babamız, içinde hiç acıkmadığınız ve susamadığınız ve çıplak kalmadığınız ve üşümediğiniz ve güneşte yanmadığınız eşsiz güzellikteki cennette bile olan olduysa, ekmeğini taştan çıkaran bizler, bu soğuk ve vahşi dünyada nasıl vereceğiz sınavı?'”