Hanımlara Piliz Beylere Dikiz

Seyyar basmacılık yapan bir ailenin oğlu olarak, çocuk yaşta arşınlamaya başladığı sokakları anlatıyor Mehmet Ali Kucur. Hem sokakları, hem kapıları o sokaklara açılan haneleri, hem de adımlarken ömürlerini, birbirlerini sokakta bulan insanları, komşuları, dostları, aşkları. Bugünden kuşbakışı, 60'ların ortalarından başlayıp kat ediyor 70'leri, 80'leri, 90'ları, kaydediyor şehrin, şehirlilerin, toplumun "büyük dönüşüm" yıllarını. Oyunbaz ve müdanasız üslubuyla seyyar hayatları anlatıyor bize; seyyar, yani bir anda değişiveren, güvencesiz, arafta, günübirlik, rüzgârın önüne katıp götürebildiği, hem hüzzam hem rast makamında, cesur ve de ürkek hayatlar. “Ben tavlayı oynamam yaşarım” diyordu adam, “Kurtuluş benim yaşadığım, gönlümün tek tavlası...” Kurtuluş tavlasının kendi pulları Rumu, Ermenisi, Yahudisi, Süryanisi, Çingenesi, karşı köşenin pullarıysa Sivaslısı, Elazığlısı, Erzincanlısı, Ispartalısı, Kayserilisi. Bunlar kim mi, ekmeğinin peşinde yerleştikleri bu semtte yeni hayatlarına bir şekilde tutunmaya çalışan, Anadolu yaylalarından gelen muhteşem yılkı atları ile ekürileri. Unutulur mu hiç Sondurak tavlasının, alıp soluna Mandıra Meydanını, takıp sağına da Ermeydanı'nı, koyup tam ortasına Aya Dimitri Kilisesini ve altında bırakıp Kanlı Ayazma'sını, tam arkasındaki Sefa Meydanına kurduğu o yüce gönül sofrasında evlatlarını doyurması. Macarbostanı’nda sürüsüyle tutulan, semtin çocuklarının Taksim Meydanında satıp yolunu bulduğu “Azat buzat, beni cennet kapısında gözet” kuşları, sakası, isketesi, floryası. Kullanımdan kaldırılsa bile hâlâ izleri duran tramvayı, suyu Haliç’e varan Kanlı Ayazması, rengarenk Paskalyası, eski Türk filmlerinin vazgeçilmez gazinosu Yasemin Kulüb’ü, çadır tiyatrosu, Cinderesi, kabadayısı, iti, kopuğu, zillisi, yellozu, kıtırı, çıtırı, argosu, aftosu, bitirimi ve bilumum hergelesi, bence bu hayatta görüp görebileceğiniz en renkli tiyatro sahnesi.