Hayat Meydanı

yağmurdan sonra yaz yağmurdan sonra güneşe koşardık masallara tırmanırdı geceler tuzakları bilmezdik sevdik gül kokmak için gelir yaz mevsimler de çocuktu yalnızlıktan söz etmezdi rüzgâr denize dalan gözlerimizdi dalgaları yorarken büyüdük tahta iskeleye çömelirken akşam kalabalık gülmek yakışır kente anılar her yaz kendiliğinden gelir kalbime dokunarak geçerler yanımdan sevmek kendine sığmakmış bir çocuğu gözyaşından kucakla sev