Hüseyn'im Geçiyor

Bir kez oturup sohbet etmedim annemle Hayattaydı o zaman sevinçler ve tül perdeler Hep uzaktan seslenirdi annem hayattaydı Sadece pencere kaldı bir de öteler Ondan geriye doğru saydım ömrümü Kapı önlerinde kırık dökük gölgeler Sormadı bana annem, “kaça geçtin?” “Zimbabwe’nin başkenti neresi?” Çünkü ben onun başını unuttuğu türkülerle dönerdim eve Yolda onun ettiği duaları karşılardım Peşimden yüz kez selat-ı tefriciye Kapılar kapanınca sessizce ağlardım