Huso û Nazê

Ev destana ku nêzi sed û pênci (150) sal beri niha di herêma Serhedê de qewimiye ne tenê destaneke evini ye. Ev pirtûk di nav xwe de çand, kevneşopi, axati û feodaliteyê dihewine. Ya heri giring ji di şexsê jina Kurd de fedakariyê derdixe pêş. Lehengê pirtûkê di temenê xwe yê ciwan de bi nexweşiyeke ku wi roj bi roj ber bi mirinê ve dikêşine dikeve. Ev nexweşi dibe sedema ixaneta jinbir û birayê wi ji. Çendeki şûnda Huso bi halên xwe yên per û perişan, çavên xwe dûri gund di şikefteke reş û tari de vedike. Nazê bi qêrin û hawar, bi girin û lawa çi dike ji kes guh nade wê. Pişti wê rojê Huso roj bi roj ber bi mirinê, Nazê ji bi jan û êşa Huso dikeve di nav derd û kulan. Her sibeh tunebûna Huso dil û hinavên Nazê qax dike, lê neçar û stûxwar dimine nikare tu tişti bike. Rojeki esreke dereng ew şikefta reş û tari şahidetiya evineke nemir dike. Ew şikeft bi dengê Nazê û Huso olan dide. Ev destan ne ya roja iro ye, bi salane evina Huso û Nazê ji bo dengbêjan ciheki giring digire. Heya niha bi dehan dengbêj ew strana ku her du evindaran bi haleki şepirze û ber bi mirinê bûn avêtibûn ber hev, anine ziman. Çend belgefilm ji hatine kêşan. Lê ev destana Huso û Nazê wek Mem û Zin, Siyabend û Xecê, Derwêş û Edûlê divê cihên xwe di wêjeya Kurdi de bigire...