İklim ve Sanat

Ekosistemlerin, küresel ısınmanın canlı yaşamının geri dönüşü olmayan bir noktaya hızla yaklaştığı bir dünyada insan faaliyetlerinin aynı hızla yavaşlamaması kaçınılmaz olarak tüm insanlığı bilimsel araştırmaların öngördüğü sona doğru sürüklerken tarihin bir noktasında insanlığın yeryüzünden silinmesi pahasına “yeni bir dünyanın” doğması belki de yeni bir yaşam, doğanın insanlık tarafından sömürülmediği yeni bir gelecek olasılığının habercisidir. Aktivist sanatçılar ya da sanat aktivistlerinin de tutunduğu “umutsuz bir umut üzerine kurulu” yeni dünya düzeni budur; sanayi atıklarının olmadığı, karbondioksit salınımının ve emisyon oranlarının azaldığı, küresel ısınmanın kontrol altına alınabildiği, ekosistemlerin dengesinin bozulmadığı, yangınlar ve sellerle insan yaşamının yanı sıra kültürel miras alanlarının da zarar görmediği, bozulan insan-doğa ilişkisinin yeniden kurulduğu bir dünyanın umudu. İklim krizinin çevresel boyutlarının yanı sıra kültürel, estetik ve toplumsal boyutlarını da ele alan bu kitap, kültürel mirasın kırılganlığından sanatçı psikolojisine, ekolojik aktivizmden eko-vandalizm tartışmalarına kadar geniş bir düşünsel alan açmaktadır. Kültür kurumlarının iklim krizi karşısındaki konumu, sanat eserlerinin protesto alanına dönüşmesi, aktivizm ile vandalizm arasındaki bulanık sınırlar ve küresel ölçekte gerçekleşen iklim eylemlerinin sanat tarihi, etik ve politik ekoloji bağlamındaki yansımaları disiplinlerarası bir bakışla analiz edilmektedir. Tarihsel örnekler, güncel eylemler ve Türkiye bağlamına uzanan kapsamlı değerlendirmeler aracılığıyla iklim krizinin kültür alanında yarattığı dönüşümü anlamak isteyen araştırmacılar, sanat profesyonelleri ve okurlar için eleştirel ve çok katmanlı bir okuma sunmaktadır.