Ilgın ve Poyraz

Bir ağaç sabrı öğretti rüzgâra. Bir rüzgâr özgürlüğü öğretti ağaca. Bir kadın ikisine de insan olmayı hatırlattı. Kadim Ova’nın ortasında, yüzyıllardır bekleyen bir söğüt: Ilgın. Onun gövdesinde, toprağın altında, binlerce yıllık hatıralar gizli. Kervanların ayak sesleri, âşıkların yeminleri, savaşların acısı, kuraklığın çaresizliği… Her şeyin tanığı o. Kuzeyin buzlu kapılarından kopup gelen, hiçbir yerde durmayan bir rüzgâr: Poyraz. Onun için dünya, üzerinden hızla geçilip unutulacak bir toz yığınından ibaretti. Ta ki Ilgın’ı görene kadar. Çünkü Ilgın, ondan kaçmıyor, onu bekliyordu. Ve gri şehirlerde kaybolmuş, içindeki sesi unutan bir kadın: Elif. Otuz iki yıllık bir boşluk, bir eksiklik, bir sızı… Ta ki bir sabah, betonun çatlağında minicik bir filiz görene kadar. Üç farklı varlık, üç farklı yalnızlık, üç farklı arayış… Kader onları Kadim Ova’da buluşturacak, doğanın yasalarını yeniden yazacak, imkânsızı mümkün kılacaktı. Ama bir rüzgâr, bir ağacın yanında sonsuza kadar kalabilir miydi? Ve bir kadın, gerçek evini bulduğunda, onu hiç bırakır mıydı? Sadakat ile özgürlüğün, kök ile kanadın, durmak ile gitmenin hikâyesi… “Rüzgârın kanadı, ağacın köküne dolanmıştı bir kere; artık ne fırtına, ne kışın gazabı, ne de zamanın geçiciliği bu bağı koparmaya yetmeyecekti.”