Islığımın Canını Aldılar

Kırmızı utanmış! Ormanda ağaç, yaprakta yeşil sancımış. Taş utanmış taş! Ağrımış, ağlamış gökyüzü; sonra gürlemiş öfkelenmiş! Cinnet giysi olmuş dünyaya… Gönüller azapla kargışlanmış, sözler çelik gibi yanmış, sonra da sönmüş yorgun zihinlerde. Gün aydınlanmış; evrenin yüzüne bakan herkes tekrar tekrar izlemiş bu tarihsel utan