Kadıyoran Yokuş

Kasabada Kadıyoran yokuşunu çıkmak, öğle sıcaklarının kendini hissettirdiği bu mevsimin en zahmetli işlerindendir. Sabah ezanından evvel başlayan fide söküm işi nihayet sona ermiştir ama o yokuşu bu sıcakta tırmanmak ayrı bir zorluktur. At arabası olanlar, günün harareti yükselmeden yokuşu aradan çıkarır; olmayanlar ise tüm yükünü eşeğine yükleyip dehler. Haziran sıcakları sabah dokuzdan sonra her yeri kavurmaya başlayacaktır. Bu kasabanın çocukları tatilde çalışmaktan başka bir şey bilmezler. Yaz tatili bitip de okullar açıldığında, öğretmenin “Tatilinizi nasıl geçirdiniz?” sorusuna hepsinin verdiği tek bir cevap vardır: “Tütün yaptık öğretmenim.” Halbuki sınıf kitaplığında duran “Ayşegül Tatilde” isimli kitapta tütünden, pancardan, süzgeçli tenekeden, eşekten veya katırdan hiç söz edilmez. Hiçbir kitapta onların hayatına dair ufak bir iz bulunmaz. Sınıfın okuma birincisi seçilen ve kitaplıktaki tüm kitapları okuyan Mustafa bile, kasabalarından bahseden tek bir kitaba rastlamamıştır daha. Ta ki Kadıyoran Yokuşu'na kadar...