Kalemimin Gölgesinde

Bugünlerde buluşuverdi kalemim, kağıdımla yine. Ve yüreğim; Harf harf, hece hece soluyuverdi. Hani olmasaydı bunlar Unutulup gidecekti; duygular, düşünceler. Kalemimin Gölgesinde kağıdım, Ruh ve beden gibi; sözde öz gibi... Kuruverdiler dostluklarını, ölümsüzcesine... Mürekkebi aşk, kağıdı evren ve insan olan kalemim. Hiç düşman olur mu dostluğu Kalemimin Gölgesinde kağıdım. Bu dostlukta neler söylenmedi ki: Öyküler anlatıldı çeşit çeşit... Şiirler okundu duygu yüklü... Yıldızlar ötesine... Hani derler ya; baharı bahardan, İnsanı insandan sormak lazım. Yazılanları da okurdan. Hey kalem ve kağıda aşık olan dostum! Kalem gibi, kağıt gibi bir dost, zarar verebilir mi hiç insan olana! Kökü toprak; dalları umut veren yaşama.