Kendine Vardığın Yer

Alarm sesleri, bitmeyen trafik, toplantı takvimleri ve sürekli bir yerlere yetişme telaşı… Şehirde yaşarken günleri nasıl geçirdiğimizin değil, sadece haftanın hangi günü olduğunun farkındayızdır. Peki, ya asıl mesele bir yerlerden kaçıp gitmek değil de bunca gürültünün arasında unuttuğumuz özümüze geri dönmekse? Tümay Karakaya, İstanbul’daki güvenli konfor alanını geride bırakıp ailesiyle birlikte güneşin en son battığı o rüzgârlı Kuzey Ege adasına doğru yola çıkarken sadece bir ev kurmadı, doğanın lütufları ve verdiği emekle yeni bir ritim de yakaladı. Bu kitap; çamurlu şantiyelerden asırlık zeytin ağaçlarına, sabah kapıda süt bekleyen bir oğlağın inatçılığından fırtınada mahsur kalınan feribot iskelelerine uzanan gerçek bir dönüşüm hikâyesi. Ne her şeyin toz pembe olduğu bir kaçış masalı ne de ulaşılmaz bir kırsal yaşam güzellemesi… Kendine Vardığın Yer; sakin bir hayatın bir coğrafya değişikliğiyle değil, insanın zihnindeki durumluyla bakış açısının değişmesiyle elde edileceğini fısıldıyor. İster rüzgârlı bir adanın patikasında olun ister kalabalık bir şehirdeki bir apartmanın beşinci katında, kendi sakin dünyanızı yaratmak için ihtiyacınız olan tek şey, olduğunuz yere biraz daha dikkatle bakmak. “Sakinlik, hiçbir şey yapmadan oturacak kadar çok vaktinizin olması değildir. Sakinlik; yaptığınız şeylerle yaşadığınız hayat arasındaki mesafenin tamamen kapanmasıdır.”