Kilit

Günün birinde anlatmayı seven biri, gelincik tarlasının birine toplamış ahaliyi, açmış kilidi, anlatmaya başlamış heybesindekileri: “Dinleyin ey canlar! Her ömür kendi içine kördüğüm olmuş bir muamma, her ev ise hatıralarla örülmüş bir sükût kalesidir. Öyle kapılar vardır ki, onları anahtarlar değil, bir vedanın ruhumuzda bıraktığı o sessiz yankı aralar. Zihnimin dehlizlerinde birikenler, bu dünyanın kadim ve yorgun misafirlerinin hikâyeleridir. Kimi kendi toprağının kokusunda son nefesini verebilmek için günleri sayar, altıncı şafak vaktinde inandığı ne varsa o eşikte terk ederek, kendini meçhulün kollarına bırakır. Kimi ise bir çocuğun hayret dolu masumiyetiyle tavanda süzülen o mevcudiyeti muamma ev balıklarını seyreder, bitmek bilmeyen taşınmaların ve iğneli sırların gölgesinde sessizce serpilip büyür. Öyle kadınlar tanırım ki bir çekmecenin kuytusunda maziye dair sararmış mektuplar saklar, kimi de adeta bir bahar ayiniymişçesine, ruhunun pasını kederli sularla keseler. Nice evlerde mutfaklar derin bir nizam içindedir lakin salonun tam ortasında, gidenin ardından kalan o dolmaz boşluk, ağır bir kaide gibi öylece durur. Yüzdeki yaralar zamanla silinir, fakat çocukluğun o derin izleri, hafif bir rüzgâr esse dahi ruhun kuytularında sızlamaya devam eder. Bu anlatılanlar, hiç doğmamış oğulların, birbirine hiç temas etmeyen hayatların ve kilitli kapıların ardında bekleyen o büyük suskunluğun hikâyeleridir. Her biri ayrı ayrıdır ve her biri aynı zamanda bir bütündür. Ve bilesin ki anahtar dışarıda değil, içindeki o bitmeyen özlemde ve bir sabah uykusunda gördüğün rüyadadır.”