Kızılbaş Oğuzlar ve Şah İsmail’in Anayurdu Diyarbakır

Alevi inanç ve irfan geleneği, sözlü kültür, tasavvufi sembolizm ve ritüel pratikler üzerinden şekillenen çok katmanlı bir düşünce evreni üretmiştir. Bu evren, tarihsel sürekliliği ve sembolik diliyle son derece zengin bir kavramsal yapı ortaya koymasına rağmen akademik çalışmalarda çoğu zaman yeterince bütünlüklü biçimde ele alınamamıştır. Son yıllarda Alevilik araştırmaları, Türkiye’de ve uluslararası akademik çevrelerde disiplinlerarası bir ilgiyle önemli ölçüde zenginleşmiş; tarih, sosyoloji, antropoloji, din bilimi ve edebiyat gibi farklı alanlardan gelen katkılarla geniş bir literatür oluşmuştur. Bununla birlikte bu çeşitlilik, çoğu zaman kavramsal dağınıklık, yöntemsel belirsizlik ve parçalı okumalarla sınırlı kalmış; temel kavramlar kimi zaman tarihsel tartışmaların dar çerçevesine hapsedilmiş kimi zaman da disiplinlerarası geçişlerde anlam kaybına uğramıştır. Bu durum, Aleviliğin kendi iç düşünce sisteminin bütünlüklü biçimde kavranmasını güçleştirmiştir. Elinizdeki eser, tam da bu soruna odaklanarak geleneğin derin yapısını kavramsal düzeyde yeniden inşa eden özgün bir girişimdir.