Konseptsiz Kahırlar

Rüyaların ne türlüsüne denk geliyorsun böyle, elinde daha önce görmediğim kitaplardan var. Rüyasında yedi zayıf ineğin yedi semiz ineği yediğini gören Krala bir bilen yetişti. Keza bu vakitte Kenan ilinde kaybolanı Mısır’da bulmak mümkün de değil gülüm. Sana böylesi yetişebilir mi? Rüyanda on bir yıldızı, güneşi, ayı kendine secde ederken görmedin ya! Baban seni tembihlemedi ya, “Kimseye deme” diye! Niçin suskun kalıyorsun bana? Hep senin sesli okumalarından bildiklerimi niçin unuttun? Ters ters bakıp 86’yı gösterme bana. Göğsüne düşmüş yangını Yakup gibi ancak Allah’a arz etmek arzusundaysan bana sükût düşer. Yine de bu hüzne ifadesiz kalamıyorum. Günden güne kırmızılıklarım siyaha eviriliyor. Senin sırtını yasladığını ben senden çok zikrediyorum. Muzır Gülce’nin, İstanbul’u sekiz yıllık bildiğiyle Mehmet’in, yönsüz Fatih’in, cilvesi ile Ayşe’nin ve civardaki cümle hanenin hikâyesi. Bazı yamuk merdivenlerin, ufak bir cep telefonunun, belki gecekonduların belki çiçekli köşelerin kıyısında... Mutlak, konseptsiz. Mutlak kahırla. Şuheda Kabukçu’nun ilk öykü kitabı Konseptsiz Kahırlar, hepimize tanıdık caddelerden fakat kimselerin bilmediği sokaklardan ses veriyor…