Kutsal Bahçe

Issız yıllara gömdüm Hayalini çektiğim nefesine Yeşile bakarken hayran hayran Denizin dilleri İmgeleri esir kentin Gülüşleri yitip gittiğim her şeyin Fotoğraflarını gömdüm ayaklarının değdiği kumlara Tedirgin günler beliriyor kuytularda Çekerken hayalini misinalar Denizin, karanın ve teninin uzağında kalacağım Ruh kovulganı esir kentin Sis bekleyeni korsanların Ölüm çığırtkanı mağaraların Fırtına doğururken benliğim Yalnızlığın tiradına yürüyorum Şiirin ılıman bir iklimde narin bir işçiliğe tabi tutuluşu... Kerem Nadir Özcan kelimenin duru halleri ile sarmalıyor, öz ve yalınlığın kırılganlığında koca bir bina inşa ediyor. Evet, her seferinde yıkılıyor bu bina, her okuyuşta okuyucunun üzerine kalıyor bu tutkulu seda... Bu yıkımlar üstü çokluğun çocuksu anlatısı, bir birikim halinde okuyanın zihninde yer ediniyor. Bu narin ifadeler ince bir sızı şeklinde tende ve ruhta dinleniyor, uzun bir dinlencenin ardına kuruluyor, kuruluyor... ve yer ediniyor