Latin Kilisesi’nin Son Babası Sevillalı İsidorus

Bu çalışma, “Latin Kilisesi’nin Son Babası” olarak anılan Sevillalı İsidorus’un (ö. 636) düşüncesini Vizigot İspanya’sının siyasal ve dini bağlamı içinde ele almayı amaçlamaktadır. Araştırma, İsidorus’u klasik mirası aktaran bir ansiklopedist olarak gören yaygın yaklaşımın ötesine geçerek, onun bilgiyi düzenleme (ordo) eyleminin bir iktidar ve kimlik inşası projesiyle iç içe geçtiğini ileri sürmektedir. Bu çerçevede İsidorus’un teolojisi ile ansiklopedik yöntemi, birbirini tamamlayan tek bir zihinsel faaliyetin iki görünümü olarak okunmakta ve derlemeciliğin, birleşik bir Katolik Vizigot krallığını kurma ve meşrulaştırma işleviyle ilişkisi ortaya konmaktadır. Çalışma üç bölümden oluşmaktadır. İlk bölüm İsidorus’un tarihsel bağlamını, hayatını, eserlerini ve düşünce yöntemini incelemekte; ikinci bölüm başta Etymologiae ve Sententiae olmak üzere birincil metinlerinden hareketle onun teolojik görüşlerini (Tanrı ve melek öğretisi, kristoloji, eskatoloji, günah-erdem ve tövbe anlayışı, manastır düzeni, kral-kilise ilişkisi ve Yahudilere yönelik polemik) ele almaktadır. Üçüncü bölüm ise İsidorus’un ölümünün ardından Mozarabik, Karolenj, skolastik ve Rönesans dünyalarındaki etkisini izleyerek, onun Antik Çağ ile Orta Çağ arasında bir “köprü” işlevi gördüğü tezini temellendirmektedir. Birincil kaynaklara dayanan ve güncel uluslararası literatürle karşılaştırmalı biçimde ilerleyen çalışma, Türkçe literatürde hakkında müstakil ve kapsamlı bir inceleme bulunmayan bu figürü bütüncül bir şekilde ele almaya çalışmakta ve böylece hem Geç Antik Çağ Hıristiyanlık tarihine hem de bilgi-iktidar ilişkisine dair tartışmalara katkı sunmayı hedeflemektedir.