Li Du Xezalekê

Pişti demekê, te xwe kir çivikeke xapinok, her ku ber bi te ve dihatim, te firrek din dida xwe. Her ku min bi gavek nêziki li te dikir, tu bi gaveke din wê de diçûyi. Wek Mecnûn bi dû te ketibûm. Bi roj li dû te dibetilim, bi şev di nav biraninan de digevizim. Kursiya te ya zêrin di nav qesra dilê min de bêxwedi mabû. Her tim li ber çavê min, tu bi gaveki ji min dûr bûyi. Dengê te dihat; lê wek ku çol û çiya di nav me de bin, bi salan ji min dûr bûyi. Ji dengê te yê xweş mest dibûm, ji zimanê te yê şêrin lal dibûm; lê di nav dil de kaniya xeman derbûbû. Pêlên janê mejiyê min ditevizandin. Taqet di lingên min de nemabû.